ไปเข้าค่ายลูกเสือมา 3 วัน บอกได้คำเดียวว่า 'แทบตาย'
เริ่มจากวันที่ 12 เดือนธันวาคมนี่แหละ ออกจากบ้านตีสามกว่าๆ ถึงโรงเรียนตีสี่

งวดนี้ไปเข้าค่ายที่ค่ายลูกเสือเสาวลักษณ์ ณ ปากช่อง
คืนก่อนไปนอนตีหนึ่งเพราะว่าเพิ่งจัดของเสร็จ ตื่นตีสาม...แทบคลั่งตาย

ก็ขึ้นรถ...ขอข้ามความลำบากตรงนี้ก็แล้วกันนะ
ยอมรับเลยว่ามาค่ายนี้แล้วรู้สึกว่ากูนี่แหละลูกคุณหนูเอามากๆ

แต่ทุกๆอย่างมันสุดชีวิตของเราเลย

ค่ายก็เป็นแบบค่ายลูกเสือทั่วไปมีฐานผจญภัยต่างๆมากมาย
มีพื้นที่กว้างขวาง เกือบร่มรื่น แต่ต้นไม้น้อยเกินไป

 

จะอะไรก็ช่างเถอะ...แต่มีคำคำนึงที่ได้ฟังแล้วรู้สึกอยากจะเอามาพูด
คือคำของอาจารย์วิทยากร เขาพูดกับเด็กๆตอนไหนไม่ค่อยแน่ใจ เค้าพูดประมาณว่า

 

"เด็กสมัยนี้ ทำตัวเหมือนลูกนกที่ต้องคอยป้อนอาหาร..."

 

ไม่แน่ใจว่าถูกรึเปล่านะ แต่ความหมายก็คือเด็กสมัยนี้ทำอะไรเองไม่เป็น...
ฟังแล้วรู้สึกฉุนขึ้นมานิดๆ อยากจะถามกลับไปเหลือเกินว่า

 

"เด็กไม่ยอมไป หรือ ผู้ใหญ่รั้งเด็กเอาไว้แน่?"

 

อยากรู้นะ...ที่เด็กทำไม่ได้ ทำไม่เป็นเพราะใคร?
เข้าใจนะว่าพ่อแม่น่ะรักลูกมาก กลัวลูกลำบาก...แต่พอมาทีนี้กลับมาพูดแบบนี้

เอ้อ...เด็กควรจะทำตัวยังไง

พอกลับมาที่บ้าน มาเล่าเรื่องความลำบากที่ประสบในค่ายให้ฟัง
พ่อก็เริ่มเลย...บอกว่า สมัยพ่อนะ พ่ออย่างงั้น พ่ออย่างงี้ พ่อลำบากกว่าอีก
แค่นี้ทำไมลูกพ่อถึงบ่นล่ะ ก็เพราะไม่เคยลำบากเลยใช่มั้ยล่ะ บลาๆ

เลยอกตัญญูเล็กน้อย ด้วยการสวนกลับไปในประโยคที่อาจารย์แกพูด
พร้อมด้วยความคิดส่วนตัว ... ก็บอกไปว่า

ก็พ่อแม่ไม่ใช่เหรอที่ไม่ยอมปล่อยลูก ไม่เคยสอนให้ลูกต้องเจอความลำบาก
ไม่ยอมเหมือนนกที่ปล่อยให้ลูกบินเอง...

พ่อสวนกลับว่า

แต่แม่นกก็สอนลูกนกบินนะ

เราเลยตอบกลับไป

ใช่...แต่แม่นกคอยดูอยู่ห่างๆนี่ สอนและปล่อยให้ลูกบินเอง
ถ้าลูกตกค่อยไปรับ บางครั้งก็ปล่้อยให้ลูกบินขึ้นอีกครั้งด้วยตัวเองนี่

พ่อเงียบ..พ่อไม่พูดอะไรอีกเลย

 

เราน่ะ...ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่พ่อก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง
พ่อชอบว่าเราว่าเราไม่อดทน เราไม่เคยลำบาก เราไม่นั่นไม่นี่

แต่ทุกครั้งที่เราจะทำอะไร พ่อก็ชอบมาห้ามๆๆๆ ไม่ให้เราทำตลอด
พ่อจะบอกแค่ว่ามันอันตราย อย่าทำ มันไม่ดี อย่าทำ

แต่พ่อไม่เคยบอกเหตุผลเลยว่าทำไมมันไม่ดี ทำไมมันอันตราย
ส่วนตัวแล้วเราคิดว่า...เป็นการสั่ง...ไม่ใช่สอน

 

3 วันตลอดการเข้าค่ายเราคิดเรื่องนี้แทบตลอดเลย...
มันเป็นคำพูดที่อยากลุกขึ้นเถียงมากมาย แต่ก็นะ...ผู้ใหญ่ทำอะไรก็ำไม่ผิดนี่หน่่า

 

เรายอมรับเลยนะว่าเรามันเป็นเด็กที่แย่ แย่จริงๆ...ชอบเถียงผู้ใหญ่ตลอดเลย
แม่เราชอบบอกว่า เด็กสมัยนี้มันไม่เหมือนเด็กสมัยก่อนเลย...

เราก็ชอบที่จะตอบกลับไปว่า ราคาน้ำมันยังไม่เหมือนสมัยก่อนเลย โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะคนมันเปลี่ยนไป เอะอะอะไรก็โทษเด็กเอาไว้ก่อน แล้วไอ้สิ่งที่เด็กมันทำน่ะ ได้มาจากใครล่ะ?

เงียบ...

บางทีนะ เราก็ไม่เข้าใจผู้ใหญ่ หลายอย่างนะที่เด็กได้มาจากผู้ใหญ่...หลายเรื่องเลย
เราน่ะบางครั้งก็อยากจะเป็นผู้ใหญ่ อยากจะรู้ว่าผู้ใหญ่น่ะคิดอะไรอยู่?
แต่บางครั้งก็อยากจะเป็นเด็ก เพราะกลัวว่าโตไปแล้วจะกลายเป็นผู้ใหญ่แบบนั้น

...

เหนื่อยนะ เราล่ะเหนื่อยมาก...กับการทำตัวตามใจผู้ใหญ่
กรอบทองสวยงามที่เขาสร้างมาให้เรา ในแรกๆนั้นก็เหมือนว่ามันใหญ่

ก็ตัวเราเล็กนี่หน่า

แต่ตอนนี้เราตัวโตขึ้นแล้ว อยากจะขยายกรอบ แต่เขาไม่ให้...
มองคนอื่นที่กรอบเขากว้าง...

เอ?

หรือตัวเขาเล็กกันนะ??

เอาเถอะ...สักวันเราจะพยายามขยายกรอบทองนี้ให้ได้
แต่ถ้ามันลำบากนัก เราก็จะออกไปตีกรอบไม้ที่ใหญ่กว่านี้แล้วอยู่ที่นั่นดีกว่า

แค่ขยายกรอบ แต่ไม่ได้ออกนอกกรอบนี่...

 

นกน้อยในกรงทอง...มันเพราะนกบินเข้าไปหรือคนจับมันใส่กันแน่นะ??

 

ปล. เขียนอย่างมึนๆ ด้วยอาการเมาๆ อดหลับอดนอนมาหลายคืน (เมื่อเช้าตื่นเช้าเพราะมีนัดกับหมอ - -")

Comment

Comment:

Tweet

คิดซะว่าท่านเป็นห่วงเถอะครับ

ปล.พอโตขึ้นมาเจอค่าย ร.ด. ค่ายลูกเสือนี่ถือว่าขี้ๆ เลยครับ sad smile

#2 By ปิงกรู on 2007-12-23 22:36

ดื้อนะเรา...อิอิ

#1 By palermos on 2007-12-16 03:12