:: All + Most = Allmost ::

โครงการ: 'สวดมนต์เพื่อพ่อ'

โอ้...ไม่เจอกันนานทีเดียว (ประมาณ 1 อาทิตย์เห็นจะได้) เพราะว่ากลับมาจากโรงเรียนก็ยังง่วงๆอยู่ วันนี้นึกขึ้นได้ว่าที่โรงเรียนในคาบประชุมจริยธรรม มีโครงการที่น่าสนใจโครงการนึงก็คือ 'สวดมนต์เพื่อพ่อ' (ชื่อโครงการอะไรก็ไม่รู้แหละ แต่เราเรียกแบบนี้)

แล้วชอบบทสวดบทนึงมาก...คือพระคาถาป้องกันภัยทั้งสิบทิศ อาจารย์บอกให้สวดให้ในหลวงที่ป่วย ให้มีพระพลานามัยแข็งแรงและสมบูรณ์เร็ววันเร็วคืน ตอนแรกที่สวดเราก็ยังไม่ค่อยอะไรเท่าไรเพราะว่าตอนแรกคือยังสวดไม่พร้อมกัน (เริ่มจากอะระหัง...นะโม บทสวดพระพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ บทพาหุง...) แต่พอมาถึงประมาณธัมมัง สะระณัง...ตอนนี้เริ่มพร้อมกันแล้ว เสียงก็พอที่จะเป็นเสียงเดียวกัน

ก็สวดมาเรื่อยๆ ตอนที่สวดนี่รู้สึกดีมากเลยเพราะเหมือนมีสมาธิที่จะสวดจริงๆ คงเพราะไม่ต้องดูบทด้วยเลยทำให้สมาธิแน่วกว่าเดิม ถ้าเป็นเมื่อก่อนสมัยที่ยังสวดไม่ได้นี่แบบว่าไม่อยากจะสวดเลย อ่านก็ไม่ออก (บางตัวสะกดยากนะ) ทำนองก็ไม่ได้ เลยแบบ...อะไรอ่ะ!! ไม่มีสมาธิ แต่พอมาตอนนี้รู้สึกปกติแล้วเพราะว่าสวดก่อนนอนทุกวัน (ต้องขอบคุณเพื่อนๆที่ลากกันไปสวดสรภัญญะด้วย ไม่งั้นเราก็คงสวดไม่ได้ ฮ่าๆ)

โดยส่วนตัวชอบบทสวดพาหุง (ชัยมงคลคาถา) แต่สวดแบบย่อนะ ไม่ถึงกับ 8 บทเต็มเพราะสวดตามสรภัญญะ เอาความรู้สึกส่วนตัวนี่ชอบทำนองของบทนี้มาก รู้สึกสบายๆยังไงก็ไม่รู้แหละ แต่ชอบมากเลย พอมาทีนี้...พอวันจันทร์ที่ประชุมจริยะก็ได้บทสวดอีกบทนึงเป็นบทที่เราชอบนี่แหละ อย่างที่บอกไปตอนแรกว่าคือพระคาถาป้องกันภัยทั้งสิบทิศ

สวดคนเดียวก็เพราะ แต่พอสวดหลายๆคนแล้ว...เพราะกว่า!! คือก็รู้นะว่าสวดไม่ได้เน้นความเพราะ แต่ว่าฟังแล้วรู้สึกสบายใจ รู้สึกปลอดโปร่งบอกไม่ถูกแฮะ แต่ฟังแล้วน้ำตาจะไหล...นึกถึงในหลวงขึ้นมาแล้วก็จะร้องไห้อีก ก็สวดทั้งหมด 10 รอบเพราะว่า 10 ทิศ มีบางครั้งที่สวดผิดหรือหยุดหายใจไปบ้างแต่ก็รู้สึกชอบอ่ะ เหนื่อยมั้ย...เหนื่อยนะ แต่ถ้าถามว่าสิ่งที่เราทำเพื่อในหลวงกับสิ่งที่ในหลวงทรงทำเพื่อพวกเราทุกคนล่ะ ใครเหนื่อยกว่ากัน?

บทสวดนี้เป็นบทสวดที่คนสมัยก่อนสวดเวลาที่จะเข้าป่าเพื่อป้องกันภัย ป้องกันสัตว์ร้าย ไม่ให้มาทำร้ายตนเอง โดยปกติแล้วเวลาจะสวดให้ตัวเองก็จะใช้ 'เม' แต่ถ้าสวดให้คนอื่นก็จะใช้ 'เต' แทนทีนี้ก็ลองมาดูบทสวดกัน

เวลาสวดก็สวดจากบูระพารัสมิงไปเรื่อยๆ เช่น บูระพารัสมิง พระพุทธคุณนัง บูระพารัสมิง พระธัมเมตัง บูรพารัสมิง พระสังฆานัง ทุกขะโรคภะ ภะยัง วิวัญชัยเย สัพทุกข์ สัพโศก สัพโรค สัพภัย สัพเคราะห์ตัวนอก สัพเคราะห์ตัวใน สัพเคราะห์ตัวใดใด ขอให้กลายเป็นดี เคราะห์ปี เคราะห์วัน เคราะห์เดือน เคราะห์ปีขอให้เคลื่อน เคราะห์เดือนขอให้หาย เคราะห์วันขอให้คลาย เหมือนน้ำดับไฟ อภิวัญชัยเย สัพพะธานัง สัพพะลาภัง ภะวันตุ เต รักขันตุ สุรักขันตุ แล้วก็ต่อด้วยอาคะเนย์จนถึงปฐวี

อยากหาเสียงเอามาให้ฟังจังเลย คิดแล้วขนลุกแน่ะ ตอนที่ทุกคนในหอประชุมสวดน่ะ เสียงมันกังวาลเพราะจริงๆ ถึงจะสวดผิดสวดถูกกันบ้างแต่ก็เชื่อเลยแหละว่าทุกคนทำด้วยใจจริง...เพื่อในหลวงแล้ว!!

หลังจากที่สวดมนต์เสร็จอาจารย์ก็ให้นั่งสมาธิต่อ คนอื่นเราไม่รู้ว่าเป็นไง แต่สำหรับเราแล้วเรานั่งสมาธิแบบมีสมาธิครั้งแรก (ที่โรงเรียน) ได้จริงๆ ลืมตาขึ้นมามันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
แล้วอาจารย์ก็บอกให้เรานั่งสมาธิเพื่อในหลวง เหมือนว่าพอพูดถึงในหลวงแล้วใจเราก็แบบ...เพื่อในหลวง ใช่ มันถึงเวลาที่เราจะต้องทำเพื่อพระองค์ซะที (ความจริงควรทำตั้งนานแล้วด้วย)

รู้สึกชื่นชมและเห็นด้วยกับโครงการนี้นะ ^^๐